Оддáйтэ царё′вэ царéвы, а Бóжэ – Бóговы
Оддáйтэ царё′вэ царéвы, а Бóжэ – Бóговы
15. Тоды′ фарысéйі пошлы′ і сумувáлысь, як бы Ёгó зловы′ты на словáх.
16. І посылáють до Ёгó свойíх учынікы′в з іродыя′намы, і кáжуть: «Учíтель! Мы знáйімо, шо Ты справыдлы′вый і правды′во про Бóжу дорóгу гýчыш, і ны дбáйіш шоб комý догоды′ты, бо ны ды′высся ны на я′кэ облы′ччэ.
17. То скажы′ ж Ты нам: як Тобí здаецьця? Чы мóжна давáты подáток царéвы, чы не?»
18. Алэ′ Ісýс, бáчачы йíхэ лукáвство, сказáв: «Чогó спокýшуйітэ Мынэ′, крыводýшны? Хóчытэ звíрыты Мынэ′?
19. Покажíтэ Мынí грóша, якы′м плáтыцьця подáток». Воны′ прыныслы′ Ёмý дынáра.
20. І кáжэ йім: «Чыйí гэ′то облы′ччэ і нáпысь?»
21. Кáжуть Ёмý: «Царё′вы». Тоды′ кáжэ йім: «То от, оддáйтэ царё′вэ -- царéвы, а Бóговы – Бóжэ».
22. Почýвшы гэ′тэ, воны′ здывовáлысь і, покы′нувшы Ёгó, пошлы′.
Про воскрысíнне мэ′ртвых
23. Тогó ж дня пудыйшлы′ до Ёгó садукэ′йі, якы′йі кáжуть, шо нымá воскрысíння, і спытáлы Ёгó:
24. «Учíтілю! Моісéй сказáв: «Як хто вмрэ, ны мáючы дытэ′й, то брат ёгó ныхáй возьмэ′ за сыбэ′ ёгó жи′нку і хай одрóдыть насíнне ля свогó брáта» (Другозак. 25, 5).
25. Булó в нас сім браты′в: пэ′ршый, ожыны′вшысь, вмэр, і ны мáючы (ны мíвшы) дытэ′й, остáвыв жи′нку ля свогó брáта.
26. Гэ′так сáмо і другый, і трэ′тій, і нáвэть аж до сё′мого.
27. А пóсля всіх вмырлá і жи′нка.
28. То от, як воскрэ′снуть, ля котóрого с сімí вонá бýдэ жи′нкыю? Бо ля всіх вонá жи′нка булá?»
29. Ісýс отказáв йім: «Ошыбáйітэсь (Вмыля′йітэсь, Обмыля′йітэсь), ны вíдаючы Пысáння, ны сы′лы Бóжыйі.
30. Бо воскрэ′снувшы, ны жэ′няцьця і ны йдуть зáмуж, а жывýть як Анё′лы Бóжы на нэ′бы.
31. А про воскрысíнне вмэ′рлых чы ж ны чытáлы вытэ′ прорóчаного вам Бóгом, якы′й кáжэ:
32. «Я – Биг Авраáма, і Биг Ісáка, і Биг Я′кова?» Биг ны е Бóгом мэ′ртвых, а жывы′х». (Вых. 3,6).
33. І чýючы гэ′тэ, лю′дэ дывовáлыся Ёгó нагýцы.
|