Ісýс благословы′ть дытэ′й
Ісýс благословы′ть дытэ′й
13. Тоды′ прывылы′ до Ёгó дытэ′й, шоб Вин поклáв на йіх рýкы і помолы′вся (за йіх); учынікы′ ж ны пускáлы йіх.
14. Алэ′ Ісýс сказáв; «Пустíтэ дытóк і ны мышя′йтэ йім прыхóдыты до Мынэ′; бо Цáрыство Ныбэ′снэ – йíхэ».
15. І Вин, положы′вшы на йіх рýкы, пошóв стыль.
Про богáтого хлóпця
16. І от оды′н (чоловíк) пудыйшóв до Ёгó і сказáв: «Учíтілю Дóбрый, шо мынí трэ′ба зробы′ты дóброго, шоб мáты вíчнэ жы′тте?»
17. А Вин ёмý сказáв: «Нáшо зовэ′ш Мынэ′ дóбрым? Ныхтó ны дóбрый, а оды′н онó Биг. А як хóчыш увыйты′ в жы′тте вíчнэ, то дыржы′сь зáповыдей.
18. Той кáжэ Ёмý: «А якых?» То Ісýс сказáв: «Ны забывáй; ны вводь сыбэ′ в блуд; ны крадь; ны свідч ныправды′во;
19. шанýй бáтька й мáтыра; і: любы′ блы′зького свогó, як самóго сыбэ′» (Выход. 20, 12—16. Лывыт. 19, 18. Другозаконне, 5, 16—20)
20. Хлóпэць кáжэ Ёмý: «Всёгó гэ′того я зáвшы дыржя′вся і дыржýсь; чогó шэ мыні ныхватáе?»
21. Ісýс сказáв ёмý: «Як хóчыш бýты одповíдным, іды′, продáй мáйку свою′ і роздáй убóгым; і бýдыш мáты скáрбы на нэ′бы; і прыхóдь да йды зо Мнóю».
22. Почýвшы гэ′ты словá, хлóпэць одыйшóв, зажуры′вшысь, бо був вин вэ′льмы богáтый.
23. А Ісýс сказáв Свойíм учынікáм: «Напрáвду кажý вам, шо богáтому тя′шко ввыйты′ в Цáрыство Ныбэ′снэ.
24. І шэ однэ′ скажý вам: Лёкш вырблю′довы пройты′ чы′рыз гушкó в гóлцы, чым богáтому в Цáрыство Бóжэ [лёкш ворóвчына (лы′на) прóйдэ чы′рыз гушкó в гóлцы, чым богáтый в цáрыство Ныбэ′снэ]».
25. Почýвшы гэ′тэ, учынікы′ Ёгó нáдто здывовáлысь і сказáлы: «То хто ж тоды′ мóжэ вы′ратоватысь?»
26. А Ісýс, гля′нувшы на йіх, сказáв: «Лю′дюм гэ′тэ нíяк, -- а Биг всэ змóжэ».
|