Мáты й браты′ Ісýса Хрыстá
Мáты й браты′ Ісýса Хрыстá
31. І прышлы′ Мáты й браты′ Ёгó і, стóячы на дворí кóло хáты, послáлы до Ёгó, шоб Ёгó поклы′каты.
32. Кóло Ёгó сыдíлы лю′дэ. І сказáлы Ёмý: «Гóндэ Мáты Твоя′, і браты′ Твойí, і сё′стры Твойі′, кóло хáты, воны′ пытáють про Тыбэ′».
33. І сказáв йім на гэ′тэ: «Хто мáты Моя′ і браты′ Мойí?»
34. І окы′нувшы гочы′ма тых, шо сыдíлы кóло Ёгó, кáжэ: «От дэ мáты Моя′ і браты′ Мойí;
35. бо хто чыны′тымэ вóлю Мою′, той Мий брат, і сыстрá, й мáты».
Глава 4
Ісýс гýчыть людэ′й пры′тчамы
1. І знов став гучы′ты кóло мóра. І зобрáлось кóло Ёгó вэ′льмы мнóго людэ′й. То Вин ввыйшóв в лóдку і сыдíв в юй на мóры, а всі лю′дэ булы′ на бэ′роговы кóло мóра.
2. І мнóго йіх гучы′в пры′тчамы, і в свою′й нагýцы казáв йім:
Прытча про сывакá
3. «Слýхайтэ: от вы′йшов сывáк сíяты.
4. І, як сíяв, то дэ′якое зэ′рня впáло пры дорóзы, і налытíлы птушкы′ і подовблы′ ёгó.
5. Дэ′якое впáло на камыны′сты місьця′, дэ булó мáло зымнí і хýтко зыйшлó бо зымня′ булá нылыбóко.
6. А як зыйшлó сóнцэ, то зов’я′ло; а ны мáючы корíння, -- всóхло.
7. Дэ′якое впáло в тырóн, і тырóн вы′рос і заглушы′в ёгó і вонó ны далó насíння.
8. А гы′нчэ впáло на дóбру зэ′мню, вонó зыйшлó і далó рóшчу; і вроды′вшы, дэ′якое далó тры′ццэть, дэ′якое шэ′здісят, а гы′нчэ сто зэ′рнят».
9. І сказáв йім: «Хто мáе гýшы, шоб слýхаты, то хай чýе».
10. А як Вин остáвся оды′н быз людэ′й, то ты′йі, шо остáлысь з йім, рáзом з дванаццытьмá спытáлы Ёгó про пры′тчу.
11. То сказáв йім: «Вам дáнэ вíдаты тáйны Цáрыства Бóжого, а тым, шо за вáмы, всэ даéцьця в пры′тчах.
12. То воны′ свойíмы гочы′ма ды′вляцьця, да ны бáчять; свойíмы гушы′ма слýхають, і ны понімáють; гэ′то шоб ны навырнýлысь і шоб ны булы′ йім прóшчаны грыхы′».
13. І кáжэ йім: «Ны понімáйітэ гэ′тыйі пры′тчы? Алэ′ як вам розобрáтысь у всіх пры′тчах?
14. Сывáк сíе слóво.
15. То посíянэ кóло дорóгы – гэ′то ты′йі, якы′м сíйіцьця слóво, алэ′ як онó воны′ ёгó почýють, то одрáзу ж прыхóдыть лыхы′й і забырáе слóво, посíянэ в йíхых сырця′х.
16. Похóжо й посíянэ на камыны′стому мíсьці, гэ′то ты′йі, якы′йі, почýчы слóво, одрáзу з рáдостю ёгó прыймáють;
17. алэ′, ны мáючы в собí корíння, воны′ мыня′юцьця: як пры′дэ гáньба на слóво чы бýдуть за ёгó карáты, то воны′ оды′йдуть.
18. Посíянэ на тырóн обозначя′е тых, шо почýлы слóво,
19. алэ′ йíхы клóпоты – гэ′то допíрышнэ, гэ′то прáгность до богáства і гы′нча охóта охвáчують йіх, заглýшують слóво і вонó жывэ′ быз насíння.
20. А посíянэ на дóбруй зымнí, то гэ′то ты′йі, якы′йі слýхають слóво і прыймáють ёгó, і вонó даé насíнне, на однэ′ -- тры′ццэть, на дрýгэ -- шэ′здісят, на трэ′те – сто».
|