Царё′вэ – ля царя′, а Бóговэ – ля Бóга
Царё′вэ – ля царя′, а Бóговэ – ля Бóга
13. І посылáють до Ёгó дэ′кылькох з фарысéюв і іродыя′н, шоб зловы′ты Ёгó на слóвы.
14. Воны′, прышóвшы, кáжуть Ёмý: «Учíтель! Мы знáйімо, шо Ты справыдлы′вый і ны старáйісься, шоб догоды′ты комý-нэ′будь, бо ны зважя′йіш ны на я′кого чоловíка; алэ′ гýчыш правды′во Бóжуй прáвды. То чы годы′цьця нам платы′ты подáток ля царя′, чы не? Платы′ты чы ны платы′ты?
15. Алэ Вин, вíдаючы про йíху крыводýшность, сказáв йім: «Нáшо вытэ′ бадáйітэ Мынэ′? Прынысíтэ Мынí дынáра, шоб Я ёго міг пубáчыты».
16. Воны′ прыныслы′. І кáжэ Вин: «Чыé гэ′то облы′ччэ й нáпысь?» Воны′ сказáлы Ёмý: «Царё′вы».
17. Ісýс на гэ′тэ йім сказáв: «Оддавáйтэ царё′вэ ля царя′, а Бóговэ ля Бóга». І дывовáлысь з Ёгó.
Про воскрысíнне з мэ′ртвых
18. Пóсля прышлы′ до Ёгó садукэ′йі, якы′йі лы′чять, шо мэ′ртвы ны воскрысáють, і сказáлы:
19. «Учíтель! Моісéй напысáв нам: «Як в когó вмрэ брат і остáвыть жи′нку, а дытэ′й ны остáвыть пóсля сэ′бэ, то ёгó брат хай возьмэ′ жи′нку ёгó і ожы′выть насíнне ля брáта свогó» (Другозак. 25, 5).
20. Булó сім браты′в: пэ′ршый взяв жи′нку і, вмэ′ршы, ны остáвыв дытэ′й.
21. Взяв йійí дрýгый, і вмэр, і пóсля ёгó ны остáлось дытэ′й, гэ′так сáмо й трэ′тій.
22. Брáлы йійí за сыбэ′ сэ′мыро, і ны остáвылы дытэ′й. Пóсля тогó вмырлá й жи′нка.
23. То от, пры воскрысíнні, як воскрэ′снуть, то чыéю вонá будэ жи′нкыю? Бо вонá ля сімё′х булá жи′нкыю».
24. Ісýс сказáв йім на гэ′тэ: «Чы ны з-за тогó вытэ′ вмыля′йітэсь (ошыбáйітэсь), шо ны вíдайітэ ны Пысáння, ны сы′лы Бóжыйі?
25. Бо як воскрэ′снуть з мэ′ртвых, то ны бýдуть ны жыны′тысь, ны зáмуж выхóдыты, а бýдуть як Анё′лы на ныбысáх.
26. А про мэ′ртвых, шо воны′ воскрэ′снуть, то чы ж вытэ′ ны чытáлы в Моісéёвуй кнíзы, як Биг кóло корчя′ сказáв ёму: Я Биг Авраáма, і Биг Ісаáка, і Биг Я′кова» (Выход 3, 6)?
|