Дрýгый раз чýдом кóрмыть шты′ры ты′сячы людэ′й
Глава 8
Дрýгый раз чýдом кóрмыть шты′ры ты′сячы людэ′й
1. Ты′мы дня′мы, зобрáлось вэ′льмы мнóго нарóду і ны булó чогó йім йíсты, то Ісýс, поклы′кавшы Свойíх учынікы′в, сказáв йім:
2. «Шкóда Мынí людэ′й, шо вжэ тры дні воны′ зо Мнóю і нымá чогó йім йíсты.
3. І як отпрáвлю йіх додóму голóднымы, то ослáбнуть в дорóзы; бо дэ′хто з йіх прышóв здалíк».
4. Учынікы′ Ёгó казáлы Ёмý: «Дэ ж тут в пусты′ні змóжэ хто роздобýты хлíба, шоб накормы′ты йіх?»
5. То спытáв йіх: «Кы′лько в вас хлíба?» Воны′ сказáлы: «Сім бýлок».
6. Тоды′ сказáв Вин лю′дюм, шоб сíлы на зэ′мню; і взя′вшы сім бýлок і проговоры′вшы дя′ку, розламáв йіх і дав Свойíм учынікáм, шоб воны′ роздалы′; і воны′ роздалы′ лю′дюм.
7. Булó в йіх і дэ′кылько ры′бынок: поблагословы′вшы, Вин сказáв роздáты і йіх.
8. І йíлы, і понайідáлысь, і назбырáлы шэ сім кóшыкув, шо пооставáлось.
9. Тых, шо йíлы, булó кóло штырóх ты′сяч. І отпрáвыв йіх.
Фарысéйі вымагáють знáка з нэ′ба
10. І одрáзу ж, сíвшы в лóдку з учынікáмы Свойíмы, прыбýв в зэ′мні Далману′фськы.
11. Вы′йшлы фарысéйі, почалы′ з йім спóрыты і домагáтысь од Ёгó знáка з нэ′ба, спокýшуючы Ёгó.
12. І Вин, зотхнýвшы ё′мко, сказáв: «Нáшо гэ′тэ плы′нне домагáйіцьця знáка? Прáвду кажý вам: ны бýдэ дáный гэ′тому плы′ннёвы знак».
13. І покы′нувшы йіх, знов сів в лóдку і поплíв на той бик.
|