Ісýс благословля′е дытэ′й
Ісýс благословля′е дытэ′й
15. Прынóсылы до Ёгó і дытэ′й, шоб Вин доткнýвся до йіх; а учынікы′, бáчачы гэ′тэ, бороны′лы йім.
16. Алэ′ Ісýс, клы′кнувшы йіх, сказáв: «Пускáйтэ дытэ′й, шоб прыхóдылы до Мынэ′, і ны боронíтэ йім – бо ля гэ′такых е Цáрыство Бóжэ.
17. Напрáвду кажý вам: хто ны пры′ймэ Цáрыства Бóжого як дыты′на, той ны ввы′йдэ в ёгó».
Про богáтого хлóпця
18. І спытáв Ёгó оды′н з начя′льнікув: «Дóбрый Учíтель! Шо мынí робы′ты, шоб прыобры′ты вíчнэ жы′тте?»
19. Ісýс сказáв ёмý: Нáшо ты зовэ′ш Мынэ′ дóбрым? Ныхтó ны дóбрый, оды′н онó Биг.
20. Чы знáйіш зáповыді: «Ны лажы′сь в постíль с чужэ′ю жи′нкыю»; «Ны забывáй»; “Ны крадь»; «Ны свідч ныпрáвыльно»; «Поважя′й свогó бáтька й свою′ мáтыра!» (Выход 20, 12—16).
21. То вин сказáв: «Всэ гэ′тэ я збырíг з малы′х літ».
22. Почýвшы гэ′тэ, Ісýс сказáв ёму: «Шэ одногó тобí бракýе: всэ, шо мáйіш, продáй і роздáй стáрцям, то бýдыш мáты скáрбы на нэ′бы. Тоды′ ворóчайся і ходы′ зо мнóю».
23. А вин, почýвшы гэ′тэ, засмутнíв ё′мко, бо був вэ′льмы богáтый.
Богáство – гэто быдá
24. Ісýс, пубáчывшы, шо той став вэ′льмы смýтный, сказáв: «Як тя′жко богáтому ввойты′ в Цáрыство Бóжэ.
25. Бо лёкш вырблю′довы пройты′ чы′рыз гухó в гóлцы, чым богáтому ввыйты′ в Цáрыство Бóжэ».
26. Ты′йі, шо чýлы гэ′тэ, спытáлы: «То хто ж мóжэ вы′ратоватысь?»
27. Алэ′ Вин сказáв: «Тóе, чогó ны мóжуть лю′дэ, то мóжэ Биг!»
|