Ісýса роспынáють
Ісýса роспынáють
17. І нысучы′ свогó кры′жа, Вин вы′йшов на мíсьце, якóе звáлы Чырыпнóе, по-гыбрáйську Голгóфа.
18. Там росп’ялы′ Ёгó і з йім шэ двох, по оды′н і по дрýгый бик, а посырэ′дыны Ісýса.
19. А Пылáт і нáпысь напысáв і постáвыв на кры′жовы. Булó напы′сано: «Ісýс Назорэ′ець, Цар Іудéйськый».
20. Гэ′ту нáпысь чытáлы мнóго з іудéюв, бо мíсьце, дэ був росп’я′тый Ісýс, булó ныдалё′ко од мíста, і напы′сано було по-гыбрáйському, по-грэ′чыску і по-ры′мску.
21. А пэршосвяшчэ′ннікы іудéйськы сказáлы Пылáтовы: «Ны пышы′ «Цар Іудéйськый», а напышы′, шо Вин сам говоры′в «Я – Цар Іудéйськый».
22. Пылáт на гэтэ сказáв: «Шо я напысáв, тóе напысáв».
Дíлять Ісýсову одэ′жу
23. Солдáты ж, як розоп’ялы′ Ісýса, взялы′ одэ′жу Ёгó і подылы′лы йійí на шты′ры чя′сьці, кáжному солдáтовы по чя′сьці, і хытóна тóжэ. А хытóн був ны пошы′тый, а ввэсь вы′тканый од вырхá.
24. То от сказáлы оды′н одномý: «Ны бýдымо ёгó розрывáты, а кы′нымо жэ′рыба на Ёгó – чыё′му бýты». Бо збýтыся скáзанному в Пысáнні: «Подылы′лы рýбы Мойí пóмыз собóю і кы′нулы жэ′рыба на одэ′жу Мою′» (Псал. 21, 19). Так і зробы′лы солдáты.
Росп’я′тый Ісýс клопóчыцьця про Свою′ Мáтыра
25. Кóло Ісýсового кры′жа стоя′лы Мáты Ёгó і сыстрá Ёгó Мáтыра, Марíя Клыóпова, і Марíя Магдалы′на.
26. Ісýс, пубáчывшы Мáтыра і учынікá, якóго любы′в і якы′й стоя′в тут, кáжэ ля Мáтыра Свэ′йі: «Молоды′цё, гэ′то Твий сын!»
27. Пóсля кáжэ учынікóвы: «Гэ′то Мáты твоя′!» І з гэ′того чя′су учынíк взяв Йійí до сыбэ′.
|