Пэ′ршы хрыстія′нэ жывýть рáзом, однэ′ю душéю
Пэ′ршы хрыстія′нэ жывýть рáзом, однэ′ю душéю
32. Мнóго с тых, хто увíрував, то жылы′ одны′м сэ′рцэм, однэ′ю душéю; і ныхтó ныц с свэ′йі мáйкы ны звав свойíм, а всэ в йіх булó спи′лнэ.
33. Апóстолы ж вэ′льмы твэ′рдо свíдчылы, шо воскрэ′с Ісýс Хрыстóс, і вылы′ка благодáть булá на всіх йіх.
34. І ны в кóго з йіх ны булó ныдостáтку; бо всі, хто мав зэ′мню чы хаты′, продáвшы йіх, ты′йі грóшы прынóсылы;
35. і клáлы до ныг Апóстолув; і кáжному давáлось тóе, шо ёмý булó трэ′ба.
36. Так, Іóсія, шо ёгó Апóстолы назвáлы Варнáвыю, шо знáчыть «сын утíхы», лывы′т, рóдом с Кíпра, кыпраны′н,
37. в якóго булá своя′ зымня′; то продáвшы йійí, прынíс грóшы і положы′в Апóстолам до ныг.
Глава 5
Анáній і Сапфы′ра. Кáра за ныпрáвду
1. Оды′н чоловíк по ймэ′нню Анáній с свэ′ю жи′нкыю Сапфы′рыю, зговоры′вшысь з éю, продáвшы свою′ мáйку,
2. втайíв с тэ′йі плáты, шо взяв за продáнэ, а онó часты′ну положы′в Апóстолам до ныг.
3. Алэ′ Пытрó сказáв: «Анáнію! Нáшо ты допусты′в, шоб сатанá вложы′в в твоé сэ′рцэ задýму змуты′ты ля Дýха Святóго і втайíты с плáты за зэ′мню?
4. Шо ты мав, чы ж ны твоé вонó булó, а продáнэ чы ны в твойíх рукáх булó? Нáшо ж ты в своé сэ′рцэ гэ′тэ положы′в? Ты змуты′в ны лю′дюм, а Бóговы».
5. Почýвшы гэ′ты словá, Анáній впав мэ′ртвым. А всіх, хто тóе чув, вылы′кый жях охваты′в.
6. І встáвшы, молоды′йі хлóпці нарады′лы ёгó, вы′ныслы і схавáлы.
7. Годы′ны чы′рыз тры пóсля тогó, прышлá й жи′нка ёгó, ны вíдаючы, шо трáпылось.
8. А Пытрó спытáв йійí: «Скажы′ мынí, чы за гэ′тылько вытэ′ продалы′ зэ′мню?» Вонá сказáла: «Алэ′, за гэ′тылько».
9. Алэ′ Пытрó сказáв юй: «З-за чогó вытэ′ зговоры′лысь спокусы′ты Дýха Госпóднёго? Гóндэ пудхóдять ты′йі, шо схавáлы твогó мужыкá. І тыбэ′ вы′нысуть».
10. І вонá одрáзу впáла кóло ныг ёгó і вмырлá. А хлопці, ввыйшóвшы і пубáчывшы йійí ныжывýю, вы′ныслы і схавáлы кóло мужыкá.
11. І вылы′кый жях охваты′в всю цэ′ркву і всіх, хто тóе чув.
|