Конэ′ць прошчя′льныйі бысэ′ды. Крыпíтэсь: Я пырымíг світ
Конэ′ць прошчя′льныйі бысэ′ды. Крыпíтэсь: Я пырымíг світ
25. До гэ′того Я говоры′в вам пры′тчамы. Алэ′ прыхóдыть порá, колы′ вжэ ны бýду пры′тчамы говоры′ты до вас, а прóсто ознаймню′ вам про Бáтька.
26. Тогó дня бýдытэ просы′ты в Моé ймэ′нне, і ны кажý вам, шо Я просы′тыму Бáтька за вас,
27. бо Сам Бáтько лю′быть вас, бо вытэ′ полюбы′лы Мынэ′ і увíрувалы, шо Я зыйшóв од Бóга.
28. Я зыйшóв од Бóга і прышóв в світ; і знов кы′даю світ і йду до Бáтька».
29. Учынікы′ Ёгó сказáлы Ёму: «От зáрэ Ты говóрыш прóсто і пры′тчы ны кáжыш ныя′кыйі.
30. Зáрэ бáчымо, шо Ты вíдайіш всэ, і Тобí ны трэ′ба, шоб хто пытáвся в Тыбэ′. З гэ′того вíрымо, шо Ты прышóв од Бóга».
31. Ісýс отказáв йім: «Зáрэ вíруйітэ?
32. От прыхóдыть годы′на да вжэ й прышлá, шо вытэ′ розы′йдытэсь кáжон в свий бик і Мынэ′ покы′нытэ самóго. Алэ′ Я ны Сам, бо Бáтько зо Мнóю.
33. Гэ′тэ Я вам росказáв, шоб вытэ′ мáлы мір в Мынí. В свíты зазнáйітэ быды′, алэ′ крыпíтэсь: Я пырымíг світ».
Глава 17
Пэршосвяшчэ′нна молíтва Ісýса за учынікы′в і за вíрных
на Тáйнуй Вычэ′ры
1. Пóсля гэ′тых слыв звів Свойí гóчы на нэ′бо і став говоры′ты: «Бáтьку! Прышлá годы′на, прослáв Сы′на Свогó, то й Сын Твий прослáвыть Тыбэ′.
2. Бо Ты дав Ёмý власть над вся′кым тíлом, коб Вин всёмý, шо Ты дав Ёмý, дав бы вíчнэ жы′тте.
3. Гэ′то е жы′тте вíчнэ – шоб познáлы Тыбэ′, Яды′ного правды′чного Бóга і послáного Тобóю Ісýса Хрыстá.
4. Я прослáвыв Тыбэ′ на зымнí, зробы′вшы дíло, якóе Ты доручы′в Мынí зробы′ты.
5. І зáрэ прослáв Ты Мынэ′, Бáтьку, тэ′ю слáвыю, якáя в Тыбэ′ Самóго, якýю Я мав в Тыбэ′, пóкыль став бýты світ.
6. Я дав знáты про ймэ′нне Твоé лю′дюм, якы′х Ты дав Мынí з свíта. Воны′ булы′ Твойí, і Ты дав йіх Мынí, і воны′ збырыглы′ слóво Твоé.
7. Зáрэ воны′ повíдалы, шо всэ тóе, шо Ты дав Мынí, е от Тыбэ′.
8. Бо словá, якы′йі Ты дав Мынí, Я пырыдáв йім, і воны′ прыйнялы′ і врозумíлы справыдлы′во, шо Я зыйшóв од Тыбэ′, і увíрувалы, шо Ты послáв Мынэ′.
9. Я за йіх прошý, ны за ввэсь світ прошý, а за тых, якы′х Ты дав Мынí, бо воны′ Твойí.
10. І всэ Моé – гэ′то Твоé, і Твоé – гэ′то Моé, і Я прослáвывся в йіх.
11. Я вжэ ны на свíты, а воны′ на свíты, а Я до Тыбэ′ йду. О′тчэ Святы′й! Збырыжы′ йіх в ймэ′нне Моé, тых, якы′х Ты Мынí дав, шоб воны′, як і Мы, булы′ однэ′.
12. Як Я був з йíмы на свíты, Я бырíг йіх в Твоé ймэ′нне; тых, якы′х Ты дав Мынí, Я збырíг, і ныхтó з йіх ны загы′нув, крóмы сы′на погы′былі, бо збýтыся ж Пысáннёвы (Псал. 108, 17).
13. Зáрэ ж Я до Тыбэ′ йду, і гэ′тэ кажý Я на свíты, коб воны′ мáлы рáдосьць Мою′ одповíдну.
14. Я пырыдáв йім слóво Твоé; і світ зныобóлыв йіх, бо воны′ ны од свíта, як і Я ны од свíта.
15. Ны прошý, шоб Ты взяв йіх з свíта, алэ′ шоб збырíг йіх од зла.
16. Воны′ ны од свíта, як і Я ны од свíта.
17. Освяты′ йіх прáвдыю Свэ′ю, слóво Твоé – гэ′то прáвда.
18. Як Ты послáв Мынэ′ в світ, так і Я посылáю йіх в світ.
19. І за йіх Я освя′чую Сыбэ′, шоб і воны′ булы′ освя′чаны прáвдыю.
20. Ны онó ж за йіх прошý, алэ′ й за вíруючых в Мынэ′ по словáх йіхых.
21. Хай бýдэ всэ однэ′: як Ты, Бáтьку, в Мынí, і Я в Тобí, так і воны′ хай бýдуть в Нас однэ′ з Нáмы, шоб повíрыв світ, шо Ты послáв Мынэ′.
22. І слáву, якýю Ты дав Мынí, Я дав йім, шоб булы′ воны′ однэ′, як і Мы однэ′.
23. Я в йіх і Ты в Мынí; коб булы′ злýчаны в однэ′, і хай повíдае світ, шо Ты послáв Мынэ′ і полюбы′в йіх, як полюбы′в Мынэ′.
24. Бáтьку, когó Ты дав Мынí, хóчу, шоб там, дэ Я, шоб і воны′ булы′ зо Мнóю, шоб бáчылы слáву Мою′, якýю Ты дав Мынí, бо полюбы′в Мынэ′ шэ до тогó, як був сотвóраный світ.
25. Бáтьку справыдлы′вый! Світ Тыбэ′ ны познáв; а Я познáв Тыбэ′ і гэ′ты повíдалы, шо Ты послáв Мынэ′.
26. І Я откры′в йім Твоé ймэ′нне, і открывáтыму, шоб любóв, якэ′ю Ты полюбы′в Мынэ′, булá в йіх, і Я шоб був в йіх!»
|