арман барда, қанат жоқ...

↑

▷ Содержание

⇐ ПредыдущаяСтр 9 из 15Следующая ⇒

  ...арман барда, қанат жоқ...

Күз бейнесі – қара суық, қара жел,

Күзеу суып, қыстау жаққа тарады ел.

Бұлдыраңдап бұлтқа сіңген тырналар,

Қалқатайдың бір хабарын ала кел!

Ел мен жердің тастан оқып дерегін,

Құстар қайтты өзіне алып керегін?!

Сұрағанға үнсіз қалды дерсіңдер,

Жырсыз қалды, мұңсыз қалды демегін.

Жел толқыса - тартылады қурай күй.

Құстар, құстар туған жерін қимай жүр!

Әттең бізде!.. арман барда, қанат жоқ,

Сағынышым жер бетіне симай жүр!

Бұлт көшеді, шуда-шуда ұйысып,

Тағдыр ма бұл, кете алмадық, қиысып!?

Көлден ұшқан көкала үйрек секілді,

Өлеңіміз барады ұшып сүйісіп...

Күздің демі – қара суық, қара жел,

Ал, Қара Күз, қарайлама, бара бер!..

Бұлдыраңдап бұлтқа сіңген тырналар,

Қалқатайдың бір хабарын ала кел!

                                                                         Ербол БЕЙІЛХАН

         Қайрақ...

Енді азаймас шынар – мұң,

Не болса да шыдармын!

Сағынамын шу еткен,

Ысқырығын ұлардың.

 Шалдардың сап мақамын,

 Домбыра алып жатамын.

Тарап қойып отырам,

Таутеке ойдың сақалын.

Елеңдетіп Айдағы үн,

Жерде жоқпын, қайдамын?

Қанжығана Ай ару,

 Құлжа өлеңді байладым.

 Іріп жатыр іркіт – күн,

Құзғын шудан үркіппін.

Түлеп ұшқан қыранмын,

Ұясында бүркіттің.

Мені аңсайды Елігім,

 Құмар қылған серімін!

Сөзден олжа салатын,

Жалғыз жортқан бөрімін.

 Елеңдеме, елеңде,

Өрелі де, терең де.

 Аттарыңды қамшыла,

Осындаймын өлең де…

 Енді азаймас шынар – мұң,

 Тірлік саған құмармын!

 Тәутеке ойдан алжысам,

 Құздан ғана құлармын!..

                               Ербол БЕЙІЛХАН

Төпелей берме жел күндер,

...қай қызығың бар мен білмер?!

Биіктеп жатсаң балақтап,

Жығылып жатсаң ел күндер.

Желдей менде ерке едім,

Еркелетсе Серке елім!..

Мұң...мазалай бер көркемім,

Сен, өше көрме, Өр Сенім!

Сырыма, сырлы Ай қанық,

Сарыарқа саған байланып.

Бір өлең көшіп барады,

Уақыт саған қайралып.

                   Ербол БЕЙІЛХАН

       Жылқы жылың ілгері

"Жылқы жылың ілгері" дейтін атам,
"Басқа түссе, баспақшыл "дейтін апам.
Ала таңда шай құйып қара шалға,
Айналсоқтап қамымды жейтін апам.

Құлын едім кекілді, Кісінеген,
Ішіме мұң кірмеген, түсіме өлең.
Қиялымнан қырдағы жусан бүрлеп,
Жарысушы ем арманның құсыменен.

Есте бәрі: балғын шақ, баяғы із,
Тауда қалды қой баққан таяғымыз?!
Таралғыда шіреніп тұлпар шаптық,
Үзеңгіге жетпестен аяғымыз.

Шоқтығына жармасып Ай - ғұмырдың,
Тәңір жазған пешенем сан құбылдың...
Атам айтқан "жылқы жыл ілгері екен",
Томарына тағдырдың сан жығылдым.

Мұңы тағы: сан батпан ойы бардың,
Қара мысық қоспадым жолына ардың.
Сынағына өмірдің жасығам жоқ,
"Басқа түссе, баспақшыл " болып алдым.

Қуат алып киелі сөз отынан,
Болашағын ұрпақтың жеп отырам!
Жылқы жайлы аз білер ұл-қызыма,
"Жылқы жылың ілгері" деп отырам...

Познавательные статьи:



Где возникла философия и почему?

Относительная высота сжатой зоны бетона

Сущность проекции Гаусса-Крюгера и использование ее в геодезии

Тарифы на перевозку пассажиров