ештің нервтік-бұлшықеттік аурулары

↑

⇐ ПредыдущаяСтр 15 из 45Следующая ⇒

ӨҢЕШ АУРУЛАРЫ

Өңештің анатомиясы.

Өңеш – жұтқыншақты асқазанмен жалғастыратын қуыс бұлшық етті түтік. Өңеш C_VI омыртқа мен сақина тәрізді шеміршектің деңгейінде жұтқыншақтың жалғасы ретінде басталады. Жоғарғы күрек тістерден өңештің бастауына дейінгі аралық 15-18 см ("өңештің ауызы"). Өңештің ұзындығы конституциялық типке байланысты және орташа есеппен 26 см (23-29 см) құрайды. Ас қорыту түтігінің жалпы бөлігінен айырмашылығы серозды қабығы және шажырқайы жоқ. Өңеш тұтастай дәнекер тінді босаң шел қабатымен қоршалған, көлденең және тік бағытта еркін жылжиды. Мысалы, тыныс алу кезінде өзінің осінен бірнеше мм-ге, ал жұтыну кезінде бір омыртқаның биіктігіне ығысады.  

Өңештің жіңішкеруі. Бірінші жіңішкеруі жұтқыншақтың өңешке өтетін жерінде орналасқан,  ("өңештің ауызы"), екіншісі – аорта доғасымен қиылысында, үшіншісі – диафрагма аяқшаларының арасында орналасқан. Осы аталған жіңішкерулер арасында екі кеңею бар. Екі жіңішкеру – өңешке және асқазанға кіреберіс – шынайы физилогиялық жіңішкерулер болып табылады. Аорталық және бронхтық тарылулар өңеш қабырғасына іргелес тіндердің механикалық қысымының салдары.

Өңештің бөліктері және сегменттері. Клиникалық-анатомиялық жіктеуге сәйкес өңеш 5 бөлікке бөлінеді: мойын, жоғарғы кеуде, ортаңғы кеуде, төменгі кеуде және құрсақ бөліктері.

Клиницисттер сонымен қатар өңешті сегменттерге бөледі: кеңірдек, аорталық, бронхиалдық, бронхастылық, үлпершек артылық, диафрагма үстілік, диафрагма ішілік, құрсақтық сегменттері.

1. Өңештің мойын бөлігі: сақина тәрізді шеміршек деңгейінен басталып, бұғақ жырығының деңгейінде аяқталады. Төменгі шекарасы алдыңғы күрек тістен шамамен 18 см-де.

2. Өңештің кеуде бөлігі:

а) жоғарғы кеуде бөлігі: бұғақ жырығы деңгейінен басталады да, кеңірдектің айырығында аяқталады. Төменгі шекарасы алдыңғы күрек тістен 24 см-де;

б) ортаңғы кеуде бөлігі: кеңірдек айырығынан бастап өңеш-асқазан өткеліне дейінгі аралықтың жоғарғы бөлігін алып жатыр. Төменгі шекарасы 32 см-де;

в) төменгі кеуде бөлігі: ұзындығы шамамен 8 см (абдоминалдық бөлік те кіреді) – кеңірдек айрығынан бастап өңеш-асқазан өткеліне дейінгі аралықтың төменгі бөлігін алып жатыр. Төменгі шекарасы шамамен 40 см-де.

Өңештің қантамыр жүйесі. Артериялық жүйесі. Өңештің мойын бөлігінің қанмен жабдықталуын қамтамасыз ететін негізгі артерия қалқанша-мойын бағанасы (tr. tyreocervicalis) жүйесінен шығатын оң және сол жақ қалқанша без артериялары болып табылады.

Өңештің жоғарғы кеуде бөлігі қанмен төменгі оң және сол жақ қалқанша без артериялардың есебінен қамтамсыз етіледі.

Өңештің ортаңғы кеуде бөлігіне артериялар бронхтан және бірінші, екінші, үшінші қабыртқааралық артериялардан шығады. Ортаңғы өңеш артериялары аортаның алдыңғы жартышеңберінен Th_VI- Th_VIІ деңгейінде шығады.

Өңештің төменгі кеуде бөлігі аортаның құлдилаушы бөлігінен шығатын өңештің жеке артерияларынан (саны 2-5) қоректенеді. Ең жиі кездесетіні төменгі өңеш артериясы.

Веналық жүйесі. Өңештің веналық жүйесі артериялық жүйеден өзгешелеу. Ағзаішілік веналық шашақтар мен ағзадан тыс веналық бағаналардан тұрады. Веналық торлар өңештің өне бойында, ал веналық шашақтар физиологиялық тарылулар аймағында орналасқан. Қан интрамуралдық вена шашақтарынан перфоранттық вена бағаналары арқылы өңештен тыс вена шашақтарына өтіп, әрі қарай аттас артериялармен қатар жүретін ірі веналарға ағып шығады. Өңештің веналық қанайналымының маңызды бөлігі  кілегей астылық веналық тор болып табылады. Веналық қан өңештің жоғарғы- және ортаңғы бөліктерінен сыңар және жартылай сыңар веналарға, әрі қарай жоғарғы қуыс вена жүйесіне ағып шығады және диафрагма веналарындағы анастомоздар арқылы төменгі қуыс вена жүйесімен байланысады. Сонымен қатар, веналық қан өңештің төменгі бөлігінен асқазан және талақ веналарынмен анастомоздар арқылы қақпа вена жүйесіне ағып шығады.

Өңештің лимфатикалық жүйесі. Өңештің лимфа жүйесі ағза ішілік лимфа шашақтарынан, кеуде лимфа өзегінен және лимфа түйіндерінен тұрады. Кілегейлі, кілегейлі асты, көлденең және ұзына бойы бұлшық ет қабаттарының арасы лимфа тамырларына өте бай екені анықталған. Интрамуралдық лимфа тамырлары өңеш лимфодинамикасында ерекше роль атқарады.

Тәжірибе тұрғысында өңеш лимфа жүйесі асқазан лимфа жүйесімен тығыз байланысты.

Ағып шығатын лимфа тамырлар интрамуралдық торлар өзекшелерінің бір-бірімен қосылуынан жасақталады. Бұл тамырлармен лимфа каудалдық бағытта да, краниалдық бағытта да ағады.

 Лимфа тамырларында лимфа ағымының бағытын реттеп тұратын қақпақшалар бар. Осы тамырлар арқылы лимфаның бір бөлігі лимфа түйіндеріне, ал екніші бөлігі кеуде лимфа өзегіне ағады. Өңеш үш анатомиялық аймақта орналасқандықтан (мойын, кеуде, құрсақ) әр бөліктің өзіннің жеке лимфа түйіндері бар.

Өңеш қабырғасының гистологиялық құрылысы.

Өңеш қабырғасы 4 қабықтан тұрады:

1) кілегейлі;

2) кілегей асты;

3) бұлшық ет;

4) адвентиция.

Кілегейлі қабық 3 қабаттан тұрады:

а) эпителий;

   б) жеке пластинкасы, эпителийлік қаптаманың астында жатады;

в) кілегей қабықтың бұлшық ет пластинкасы

Эпителий мүйізденбейтін көп қабатты жазық эпителийден тұрады. Эпителийдің терең қабаттарында клеткалар бөлінуі жүреді. Клеткалар ағза қуысына қарай ығысқан сайын бөліну қабілетін жойып, өңеш қуысына босап түседі.

Кілегейлі қабықтың жеке пластинкасы босаң дәнекер тіннен тұрады. Эпителийге қатысты тірек қызметін атқарады және екінші жағынан бұлшық ет пластинкасымен байланыстырады. Осы қабатта қан және лимфа тамырлары эпителийге мейлінше жақындайды.

Кілегейлі қабықтың бұлшық ет пластинкасы – кілегейлі қабықтың локалды жиырылуын қамтамасыз етеді.

Кілегей асты қабық кілегейлі қабықты бұлшық ет қабығымен байланыстырып тұрады және босаң дәнекер тіннен тұрады. Біршама өңеш бездері бар.

Бұлшық ет қабығы өңештің жоғарғы бөлігінде көлденең жолақты, ал ортаңғы бөлігінен бастап тегіс бұлшық ет тінінен тұрады

Ішкі бұлшық ет қабаты сегментті шеңбер тәрізді, ал сыртқы кабаты ұзына бойы орналасады. Өңештің көлденең жолақты бұлшық ет бөлігі парасимпатикалық жүйкемен иннервацияланады, сондықтан жұту актісі ішінара еріктен тыс рефлекторлық акт болып саналады. 

Адвентиция босаң дәнекер тіннен тұрады және оны іргелес тіндермен байланыстырады.

Физиологиясы. Өңештің негізгі қызметі тағамды жұтқыншақтан асқазанға өткізу, басқаша айтқанда, жұту актісінің соңғы фазасын іске асыру.

Тамақтың жұтқыншақтан асқазанға өту процесіне әсер ететін механизмдер бірнешеу:

- жұтқыншақтың итерушілік әсері;

- тағамның салмағы және оның гидростатикалық қысымы;

- өңештің жиырылуы (перистальтикасы).

Тағамның ерекшеліктеріне байланысты келтірілген механизмдердің әсері әртүрлі. Мәселен, бір жұтым су өңештің перистальтикасынан бұрын 2-3 секундта асқазанға түседі. Сұйық тағамның асқазанға өтуі, оның салмағына, гидростатикалық қысымына және жұтқыншақтың итеру әсеріне тәуелді деп есептейді.

Қою тамақтың асқазанға өтуі (8-12 сек) өңештің белсенді перистальтикасы нәтижесінде жүзеге асырылады.

Қалыпты тыныштық жағдайда өңеште салыстырмалы тұрақты қысым сақталады. Өңештің жоғарғы және төменгі қысқыштары (сфинктерлері) теріс қысымды өңеш өзегін, қысымы оң мәнді жұтқыншақ пен асқазаннан бөліп тұрады. Аталған екі қысқыштың шеңберлі талшықтарының белсенді жиырылуы қалыпты жағдайда екі жоғары қысым аймағын қалыптастырып, антирефлюкстік қызмет атқарады. Өңештің төменгі қысқышы тағамды негізінен бір бағытта (асқазанға қарай) ғана өткізеді. Тамақ ботқасы өңештен асқазанға өту үшін қысым 4 мм.сын.бағ-на көтерілсе жеткілікті. Ал, регургитация болу үшін қысым 80 мм.сын. бағ-на дейін көтерілуі керек.

Асқазан құрамының өңешке кейін түсуін болдырмауды бірнеше механизм кешені қамтамасыз етеді: өңештің төменгі қысқышы; Гисстің сүйір өткір бұрышы; өңештің асқазанға ұласатын жеріндегі кілегейлі қабық түзейтін қақпақша; өңешті көкеттің саңылауынан өтетін жерінде ұстайтын байламдар.

Өңештің бірсыпыра дерттерінде осы қалыптасқан механизм бұзылады. Олардың басым көпшілігі тамақтың өңештен өтуінің қиындауымен немесе асқазан құрамының өңешке қарай кері лықсуымен (рефлюкс) көрініс береді.

Өңеш ауруларының жиі кездесетін симптомдары.

Дисфагия– тамақ өңеш бойымен жылжыған кезде пайда болатын кідіру немесе кедергі сезімі. Дисфагия органикалық немесе функциональдық болуы мүмкін. Органикалық дисфагия өңеш обырында, күйіктен кейінгі немесе пептикалық тарылуда, өңеш өзегінің бөгде денемен бітелуінде, жедел эзофагитте, бүйірқалталарда (дивертикулдарда), өңештің қатерсіз ісіктерінде, өңеш сыртынан қысылған да орын алады.

Функционалдық дисфагия кардияның ахалазиясында, кардиоспазмда, өңештің жайылмалы (диффузды) спазмында, миастенияда, қант диабетінде, ми қан айналымының бұзылыстарында, полиомиелитте, жұтыну орталығының зақымдануында кездесуі мүмкін.

Одинофагия – басым көпшілігіне дисфагиямен қосарланатын тамақ өңеш бойымен өткенде пайда болатын ауырсыну сезімі. Ол кілегейлі қабықтың қабуының белгісі.

Төсартылық қыжылдау (изжога) – төменнен жоғары қарай, төстің астыңғы жағынан мойынға қарай таралатын ашыту-күйдіру сезімі. Қыжылдау жатқан кезде, тамақтан кейін, еңкейгенде, құрсақ бұлшықеттерін қатайтқан кезде күшейе түседі. Қыжылдау гастроэзофагеалық рефлюкс ауруының белгісі.

Регургитация – өңеш немесе асқазан құрамының ауыз қуысына кері құйылуы. Кардияның ахалазиясында, кардиоспазмда, үлкен бүйірқалталарда, өңештің органикалық бітелуінде, гастроэзофагеалық рефлюксте кездеседі. Регургитация кезінде өңеш-асқазан құрамының жоғарғы тыныс жолдарына құйылуы да мүмкін.

Кеуде қуысындағы ауырсыну сезімі – егер жүрек қан тамырларының дерттерімен сабақтасты болмаса, басым көпшілігіне өңеш ауруларына байланысты дамиды. Бұл симптом негізінен нервтік-бұлшықеттік ауруларда, гастроэзофагеалық рефлюкс ауруында, өңеш обырында кездеседі.

Өңешті тексеру әдістері. 

Анамнез (сұрастыру). Жоғарыда келтірілген симптомдарды, олардың пайда болған уақытын, ерекшеліктерін мұқият анықтау қажет.

Физикалдық тексеру әдістерінің (жалпы қарау, пальпация, перкуссия және т.б.) ақпараттық құндылығы шамалы. Сондықтан, бірқатар қосымша құрал-аспаптық, зертханалық зерттеу әдістеріне жүгінуге тура келеді.

Рентгенологиялық зерттеу әдістері – әлі күнге дейін өңешті тексерудің негізгі әдісі болып саналады. Бұл әдістің көмегімен өңеш обырын (қылтамақты), өңеш веналарының варикозды кеңеюін, бүйірқалталарды, эзофагоспазмды, өңештің даму ақауларын, ығысуын анықтауға болады. Рентгенологиялық тексеру барысында барий сульфатының сулы жүзіндісін (взвесь), егер тесілуге (перфорацияға) күдік болған жағдайда йодқұрамды суда ериін контрастты заттарды пайданалады.

Тексеру кезінде өңеш қабырғаларының сұлбасын (контурын), жиырылуын (перистальтикасын), кілегей қабық қыртыстарының ерекшеліктерін, өңеш қысқышының қызметін анықтайды. Науқасты аяқ жағы көтеріңкі горизонтальдық жағдайда тексеріп, өңештің төменгі қысқышының функциясын (контрастты заттың асқазаннан өңешке кері қарай өтуін) анықтайды.

Эзофагоскопия – эзофагоскоп аппаратын қолданып, өңештің өзегін – ішкі қуысын қарау.

Қазіргі кезде негізінен талшықты оптикамен жабдықталған фиброэзофагоскопты қолданады. Бұл аппарат көмегімен өңеш өзегінің кілегейлі қабығын өне бойына түгел тексеріп, қажет болса күдікті жерден биопсия алуға, цитологиялық зерттеуге жұғынды алуға мүмкіндік бар.

Қатты эзофагоскоптың көмегімен бөгде денелерді алуға, варикозды кеңейген веналарға склеротерапия жасауға болады.

Эндоскопиялық ультрадыбыстық зерттеу – егер, эзофагоскоп көмегімен өңештің жіңішкерген телімдерінен өту мүмкін болған жағдайда, ультрадыбыстық тексерумен өңеш қабырғасының зардаптану (зақымдану) тереңдігін және көкірекортаның лимфа түйіндерінің жағдайын анықтауға болады.

Эзофаготонокимография – өңештің қабырғаларының жиырылуын және қабырғаларының тонусын график түрінде жазу, нервтік-бұлшықеттік және бірқатар органикалық дерттерді анықтауда үлкен көмек береді.

Компьютерлік және спиральдік томография – өңештің қатерлі ісігін анықтап, қабырғаларының қалыңдығын, ісіктің қоршаған ағзалар мен тіндерге метастазын анықтауда үлкен роль атқарады.

РН-метрия – кардиядан 5 см жоғары орналасқан арнаулы түтікше (зонд) көмегімен асқазан-өңеш рефлюксінің дәрежесін (шамасын) анықтайды. Рефлюкс кезінде өңештегі РН күрт төмендеп, ауырсыну сезімі күшейеді.

Өңеш ауруларының жіктелісі (классфикациясы).

1. Өңештің туа біткен ақаулары: атрезия, туа біткен жіңішке өңеш, себепсіз (идиопатиялық) кеңеюі, өңештің екіге айырылуы, қысқа өңеш немесе өңештің түспеуі, кардия қысқышының кемістігі;

2. Өңештің бөгде заттары және жарақаттары;

3. Өңештің нервтік-бұлшықеттік аурулары;

4. Бүйірқалталар;

5. Өңештің күйіктері;

6. Өңештің қатерсіз ісіктері;

7. Өңештің қатерлі ісіктері;

8. Көкеттің өңеш саңылауының жарықтары, рефлюкс-эзофагит.

Өңештің нервтік-бұлшықеттік аурулары, оның моторикасының, қысқыштары мен кардияның қызметтерінің бұзылыстарымен сипаталады.

Бұл топқа жататын дерттердің көптеген жіктелісі бар. Күнделікті тәжірибеде жиі кездесетін түрлеріне кардиоспазм, өңештің (кардияның) ахалазиясы, диффузды (жайылмалы) эзофагоспазм (Барсони-Тешендорф синдромы) және басқа да моторикалық бұзылыстар жатады. Нервтік-бұлшықеттік аурулар кездесу жиілігі жөнінен өңеш ауруларының арасында үшінші орын алады. Ерлер мен әйелдердің сырқаттану жиілігі, жасына қарамай, бірдей деуге болады.

Клиникасының, сонымен қатар емдеу әдістерінің де ұқсастықтарына қарамастан, өңеш ахалазиясы мен кардиоспазмның арасында айтарлықтай айырмашылықтар бар.

Кардиоспазм – өңештің төменгі терминалдық бөлігінің дисфагиямен, дерттің кеш сатыларында спазмдалған (қысылған) жерден жоғары орналасқан бөліктердегі органикалық өзгерістермен – бастапқыда гипертрофиямен, кейінірек бұлшықеттің атониясымен және өзегінің едәуір кеңеюімен – көрініс беретін – тұрақты спастикалық тарылуы (спазмы).

Өңеш (кардия) ахалазиясының негізінде жұтыну актісі кезінде өңештің төменгі қыспасының (сфинктерінің) босаңсымауы (ашылмауы) жатыр. Тамақты жұту кезінде қысқыштың ашылуының физиологиялық рефлексінің болмауы өңештің қабырғаларының белсенділік деңгейінің (тонусының) және моторикасының бұзылуына, нәтижесінде тамақтың өңеш өзегінде кідіруіне әкеп соқтырады.

Этиологиясы және патогенезі.

Нервтік-бұлшықеттік аурулардың себептері мен даму механизмдері толық анықталмаған. Туа біткен спазм, қоршаған тіндердегі патологиялық өзгерістер, инфекциялық, рефлекторлық, психогендік және т.б. себептермен түсіндіретін теориялар бар.

Соңғы жылдары азот оксидінің (тотығының) синтезінің бұзылыстарына көп мән берілуде. Ол кальций иондарының алмасуының бұзылыстарына соқтырып, нервтік-бұлшықеттік импульстің берілуіне кері әсер етеді.

Қазіргі кезде кардиоспазм мен өңеш ахалазиясын бір-бірінен бөлек екі патологиялық жағдай ретінде қарастырады:

-кардиоспазмда өңештің төменгі кысқышы аймағында қысымның жоғарылауы байқалады, өңеш-асқазан қысымының градиенті 20 мм.сын.бағ-на дейін жетуі мүмкін (қалыпты жағдайда 10±3 мм.сын.бағ.). Кардиоспазмның бастапқы сатыларына күшейген нейропульсивті моторика тән. Морфологиялық зерттеу кезінде кезбе нервтердің дорсальдық ядроларының преганглионарлық нейрондарында дегенеративті-дистрофиялық өзгерістер көптеп табылса, ауэрбах шашақтарының постганглионарлық нейрондарында өзгерістер аз анықталады. Орталық иннервацияның бұзылуына байланысты өңештің төменгі қысқышының бұлшықеттері өзінің физиологиялық регуляторы – эндогендік гастринге өте сезімтал болады. Сондықтан, аурудың бұл вариантында кардияның шынайы спазмы орын алады. Ұзақ спастикалық қысылу сол аймақтың қанмен қоректенуін бұзып, бұлшықеттердің тыртықтануына және кардиоэзофагеалық аймақта органикалық стеноздардың дамуына әкеледі.

- Өңеш (кардия) ахалазиясында керісінше, негізінен постганглионарлық нейрондар өзгеріске ұшырайды да, соның салдарынан жұтынған кезде кардияның ашылау ( босаңсу) рефлексі жойылады. Өңеш-асқазан қысымының градиенті қалыпты, кейде төмен, өңештің моторикасы әлсіреген. Ахалазияда орталық иннервация сақталғандықтан төменгі қысқыштың гастринге сезімталдығының артуына жағдай жоқ.

Қорыта айтқанда, кардиоспазм мен кардия ахалазиясының негізгі айырмашылығы – парасимпатикалық нерв жүйесінің зақымдану деңгейінің әртүрлілігі және осыған байланысты өңештің бұлшық ет тіндерінің өзінің негізгі регуляторы – эндогендік гастринге сезімталдығының әртүрлі дәрежеде өзгеруі болып табылады. Жұтынуға кардияның ашылу рефлексінің және өңештің моторикасының бұзылуы – бір мезетте, қатар жүретін процестер.

Жіктелісі. ТМД елдерінде кеңінен таралған Б.В. Петровский ұсынған жіктеліс бойынша кардиоспазмды 4 сатыға бөледі:

І саты (бастапқы): өңеш кеңеймеген, кардияның ашылу рефлексі сақталған, бірақ өңеш перисталтикасы күшейген және бей-берекетті (дискоординацияланған); ІІ саты – кардияның ашылу рефлексі жоқ, өңеш 4-5 см-ге дейін кеңейген; ІІІ саты – өңеш 6-8 см-ге дейін едәуір кеңейген, қуысында тамақ пен сұйықтықтың кідірісі орын алады, өңештің итеруші (пропульсивтік) моторикасы жойылған. ІV саты – өңештің өте кеңеюі, ұзаруы және қисаюы байқалады. Қабырғалары қозғалыссыз (атония), өңеш қуысында тамақ пен сұйықтық ұзақ уақыт бойы кідіреді.

Клиникасы және диагностикасы. Науқастардың басым бөлігінде дерттің алғашқы белгілері 20-дан 40 жасқа дейінгі аралықта көрініс бере бастайды. Кардиоспазм мен өңеш (кардия) ахалазиясы дисфагия, регургитация және кеуде қуысындағы ауырсыну сезімі секілді сипмтомдармен суреттеледі.

• Дисфагия алма-кезекті (интермиссиялық) сипатта болады, толқығанда, абыржығанда күшеюі мүмкін. Кейде парадоксты дисфагия байқалады: қою немесе қатты тамақ жақсы өтеді де, сұйықтық кідіреді. Науқастар тамақтың жақсы өтуі үшін су ішеді, кейде басқа да тәсілдерге жүгінеді: қайта-қайта жұтыну, мойынды қисайту және т.б.

• Регургитация – бастапқы кезде тамақ ішкен бойда, ал дерт үдеген сайын, әсіресе ІV сатысында тамақ ішкен соң біршама уақыттан соң пайда болады. Регургитация кейде ұйықтап жатқан кезде пайда болып («ылғал көпшік» симптомы), аспирацияға және өкпе тарапынан дамитын асқынуларға (созылмалы бронхит, пневмония) соқтырады. Науқастың құсығында қорытылмаған ас қалдықтары байқалады, кейде өңештегі шіру процестерінің салдарынан олардың иісі жағымсыз болады.

Ауырсыну сезімі тамақ ішкен кезде немесе ішкеннен кейін пайда болып, арқаға, жауырын аралығына таралады. Бірсыпыра науқастардағы тамақ ішкеннен кейінгі өңештің күшті спазмын (қысылуын) стенокардия ұстамасымен шатыстырады.

Рентгенологиялық тексеру көп жағдайда диагнозды дұрыс анықтауға мүмкіндік береді. Кардиоспазмға тән негізгі белгі – өңештің белгілі бір дәрежеде кеңеюі («төңкерілген білте шам» симптомы») және өңештің терминалдық бөлігінде орын алатын «тар сегмент» симптомы. Өңештің қабырғалары, оның ішінде тарылған сегмент те өздерінің эластикалық (серіппелік) қасиетін сақтайды.

Дерттің бастапқы сатыларында эзофагоскопия кезінде айтарлықтай өзгерістер табылмайды. Дерт үдеген сайын өңеш өте кеңейе түседі, үңірейіп тұрады, қуысында сұйықтық, кілегей, кейде тамақ қалдықтары табылады. Өңештің кілегей қабығы қабынған, ісінген, эрозиялар, жаралар, лейкоплакиялар кездеседі, аталған өзгерістер дисталдық бағытқа қарай айқындала түседі. Басым көпшілігіне эндоскоп асқазан қуысына өтеді. Эндоскоп түтігін асқазанға өткізе алмаған жағдайда органикалық стеноз (обыр, пептикалық стриктура) туралы ой туындауы тиіс.

Нервтік-бұлшықеттік ауруларды анықтауда, кардия ахалазиясы мен кардиоспазмның арасында саралау диагнозын жүргізуде эзофагоманометрияның ролі зор. Процестердің І және ІV сатыларында клиникалық белгілер мен рентгенологиялық тексерулер қорытындысына қарап бұл екі дертті бір бірінен ажырату мүмкін болмайды.

Кардиоспазмдаөңеш-асқазан қысымының градиенті 20 мм.сын. бағ-нан жоғары. Кардияның ахалазиясында қысым градиенті 20 мм.сын.бағ-нан төмен, жұтынуға өңештің төменгі қысқышының әдеттегі ашылу рефлексі жоқ.

Познавательные статьи:



Алгоритмические операторы Matlab

Конструирование и порядок расчёта дорожной одежды

Исследования учёных: почему помогают молитвы?

Почему терпят неудачу многие предприниматели?