III. Rozdział Atrakcyjność turystyczna Szackiego Parku Narodowego

↑

⇐ ПредыдущаяСтр 7 из 10Следующая ⇒

 III. Rozdział Atrakcyjność turystyczna Szackiego Parku Narodowego

3.1. Położenie geograficzne rejonu i granice Szackiego Parku Narodowego

Rejon Szacki jest jednostką administracyjną położoną w północno-zachodnim zakątku Ukrainy, w obwodzie wołyńskim. Od strony północnej sąsiaduje z Białorusią; tu znajdują się dwa przejścia graniczne. Południowo-zachodnie obszary rejonu graniczą z Polską poprzez rzekę Bug. Niestety, najbliższe przejście ukraińsko-polskie znajduje się dopiero w Jagodzinie-Dorohusku, w rejonie lubomelskim.

Powierzchnia rejonu Szackiego wynosi 750 km ²., a ludność liczy 17.5 tys. osób. Znacznie mniejsza gęstość zaludnienia niż w innych obszarach woj. wołyńskiego jest wynikiem małego zurbanizowania okolic Szacka, co jednocześnie świadczy o przewadze walorów przyrodniczych krainy. Dzięki temu od wielu lat popularność ziemi Szackiej wśród turystów jest niezmiennie duża. Bogactwem są urocze jeziora, które natura rozmieściła pośród zielonych lasów niczym turkusy pomiędzy szmaragdami.

Szacki Park Narodowy utworzono w 1983 r. w celu ochrony jednego z najcenniejszych przyrodniczo i krajobrazowo obszarów Polesia Wołyńskiego na Ukrainie. Obecnie powierzchnia Szackiego Parku sięga 49 tys. ha (z tego 10% objęto ochroną ścisłą), a więc jest on pięciokrotnie większy niż Poleski Park Narodowy, z tym że stopień przekształceń antropogenicznych jest znaczniejszy niż u polskiego odpowiednika. Wynika to m.in. z przeprowadzonych w dawnych latach melioracji na dużą skalę, a także z bieżącej działalności gospodarczej i masowego ruchu turystycznego. Administracja Parku mięsci się we wsi Świteź.

Szacki Park Narodowy leży na europejskim dziake wodnym, który rozdziela dorzecze Wisły i zlewisko Bałtyku od dorzecza Przypieci – biorącej tu swój początek i od zlewiska Morza Czarnego.

Tereny objęte ochroną są równiną, która jest urozmaicona przez niewysokie garby wierzchowin do 190 m.n.p. i deniwelacje rzędu 20-25 m. Najniżej położone miejsca wypełniają niecki torfowiskowe, kompleksy stawów w dolinie Kopajowki, a głównie jeziora. Łączna ich powierzchnia liczy 6,6 tys. ha, co stanowi 14% obszaru Parku. Torfowiska przeważnie typu niskiego i przejściowego zajmują 4% powierzchni. Większy kompleks tworzą one we wschodniej części gdzie znajduje się największy z nich, o egzotycznej, nazwie Kniaź Bahon. Część torfowisk zmeliorowano, zmieniając je na łąki, które stanowią 7% Parku.[16]

Połowę obszaru zajmują lasy. Wśród nich przewagę mają różnego typu bory sosnowe, jak np. bór czernicowy, bardziej widny bór suchy występujący na piaskach i bór bagienny, zajmujący obniżenia terenowe. Mniejsze połacie porastają olsy i łęgi, a ponadto brzeźniaki i lasy mieszane – najczęściej dębowo-sosnowe. Pola uprawne, drogi i miejscowości zajmują 25% powierzchni Parku. Kilka osad leży nad brzegami jezior, np. miasto Szack – stolica rejonu, Świteź, Pulemiec, Ostrowie, Piszcza i Zalesie. Inne wsie usadowiły się na przesmykach międzyjeziornych (Pulmo) lub znajdują się w otoczeniu kilku jezior (Melniki).

Szacki Park Narodowy pełni wielorakie funkcje: ochroniarską, turystyczno-krajoznawczą i naukowo-badawczą, będąc poligonem doświadczalnym dla placówek uniwersyteckich oraz instytutów ze Lwowa i Łucka. Często przyjeżdżają tu naukowcy z innych krajów. Jednym z ważniejszych kierunków badań naukowych jest śledzenie wpływu melioracji, jakie tu wcześniej przeprowadzano, na stan środowiska naturalnego Polesia, a także opracowywanie metod i monitorowanie rekultywacji i renatulizacji zdegradowanych terenów.[17]

Познавательные статьи:



Техника нижней прямой подачи мяча

Комплекс физических упражнений для развития мышц плечевого пояса

Стандарт Порядок надевания противочумного костюма

Общеразвивающие упражнения без предметов