Грыцэвіцкая дзяржаўная агульнаадукацыйная сярэдняя школа Клецкага раёна” Мінскай вобласці

                                                 вучаніца 11 класа  

                                                   Грыцэвіцкая ДАСШ  

                             222 643

                                                Мінская вобласць

                                     Клецкі раён

                                        агр.Грыцэвічы 

                                                вул.Палікарпава, 15  

                                                    тэл.8 (017 93) 46 7 85                

Грыцэвічы, 2010

  Зорная вераснёвая ноч… Ужо за поўнач, а мне не спіцца. Вырашыла напісаць ліст да вас, мае сябры.

  Уяўляючы сябе маленькай часткай Сусвету і адчуваючы нейкае прыцягненне да Вечнасці, я гляджу на зорнае неба, і мне хочацца верыць, што не простыя зоркі мігцяць дзесьці ў вышыні, а глядзяць на мяне тыя людзі, якія раней жылі на Клеччыне.Так на Клеччыне – куточку маёй Беларусі. Менавіта тут, дзе лёсам падаравана нарадзіцца мне. Я звычайная сучасная дзяўчына. Люблю жартаваць, весяліцца, шмат чытаю. Не прымаю хлусні і таму хачу быць шчырай у размове з вамі, мае сябры.

    Цішыня… Нячутна злятае лісце з пажаўцелых дрэў, свавольнік-вецер гуляе з барвовай, залатой, пунсовай лістотай… Глыбакаводнае зорнае  неба.. Я адна… Ведаю, мае сябры, вам хочацца даведацца пра маю радзіму.

     Запытаецеся, якая мая Клеччына? Родная для кожнага, хто жыве тут. Родная нават для тых, хто толькі аднойчы пабачыў яе, пахадзіў яе сцежкамі і адразу ж назаўсёды палюбіў яе… Каб спазнаць сваю радзіму, каб даведацца, якая яна, мне здаецца, жыцця чалавечага мала. Але ж імкнуцца спасцігнуць таямніцы роднай зямлі трэба.

Адгорнеш старонкі гісторыі краю. Горад Клецк вядомы па летапісах з 1127г. Як цэнтр удзельнага княства ў складзе Тураўскай зямлі. Шмат давялося зведаць жыхарам Клеччыны. Не мінулі крымскія татары, войны сярэдзіны XVII-пачатку XVIII ст., войны ХХ ст. Стагоддзі росквіту, варожай навалы, руін  і гора, штодзённых маленькіх радасцей, нястачы і часам нават роспачы, але нягледзячы ні на што, сэрцы людзей грэла любоў да сваёй радзімы і вера, што Клеччына найлепшая ў свеце, бо яна – родны астравок жыцця.

   Клеччына…Гоман ветру з калоссем у полі, уранку спеў салаўя, векавыя дубы на беразе возера.

   Мая Клеччына… Клёкат буслоў летнім днём, васількі ў жыце – кавалачкі неба на зямлі…

   Зямля, дзе ў густой лістоце дрэў купаецца ўсмешлівае сонца, дзе шуміць лес, дзе чуваць нетаропкі голас рэчкі. Тонкі гожы стан ракі Лань… У яе люстэркавую плынь глядзяцца зграбныя алешыны, ніцыя вербы. Здаецца, вось-вось рэчка падхопіць цябе на хвалі і ты паляціш з ёю недзе далёка-далёка.

  Клеччына… Зямля, дзе пераплятаюцца ў чароўных карунках танклявыя бярозы, сціплыя вольхі і веліканы-дубы.

  Клеччына… Мілы сэрцу край і людзі, якія ведаюць, шануюць і перадаюць з пакалення ў пакаленне  традыцыі, абрады, звычаі, святы, рамёствы. Якое  б са святаў беларускага народнага календара зямлякі не адзначалі, абавязкова знойдуцца рытуалы, скіраваныя на паляпшэнне дабрабыту сям’і, захаванне і працяг свайго роду, ушанаванне продкаў.

  Менавіта гэтыя тры асноўныя фактары вызначаюць светапоглядную аснову жыхароў Клеччыны. Іх філасофіі вуснапаэтычнай творчасці і пераважнай большасці рытуальных дзеянняў на працягу ўсяго года.

  Клеччына… Кожны паварот дарогі – новае  захапленне: то ціхія і вясёлыя палянкі з бярозкамі, то высокія сцены лесу, жвавы, гаманкі ручай, крыніца з халоднай чыстай вадой, цёмны сподак сажалкі – воблік нашага някідкага прыгоства. Ва ўсе поры года тут пануюць раскоша самое мудрасці, праўдзівасці, глыбакадумнасць ды ўзвышанасць найсвяцейшага храма прыроды. Прырода.. Каханне, вера, пошукі шчасця – жыццё  ў яго непадобнай шматфарбнасці і шматгалоссі…

  Вось ужо і першыя промні сонейка відаць. Хутка збірацца на заняткі. Бывайце, мае сябры, чакаю сустрэчы з вамі на зямлі, якой хачу прысвяціць сваё жыццё.